Wie wel eens een astronaut in de ruimte heeft zien knoeien met vloeistoffen, begrijpt al snel waarom een hemellichaam zo klein als Mimas tóch een bolvorm heeft kunnen aannemen onder zijn eigen zwaartekracht. De Saturnusmaan, met een diameter van ongeveer vierhonderd kilometer, bestaat namelijk waarschijnlijk grotendeels uit bevroren water. Mimas is verder bezaaid met talloze kraters, waaronder één exemplaar van maar liefst 130 kilometer in doorsnede. Mede vanwege zijn grote reflecterende vermogen, ontdekte William Herschell de maan al in 1789.
Dé dominante formatie op Mimas is dan ook met goed recht naar deze astronomische pionier vernoemd. Met een diepte van ruim tien kilometer en een opvallende centrale piek, die zo’n zes kilometer boven het bassin verrijst, behoort de Herschell-krater tot een van de meest karakteristieke oppervlaktestructuren in het
zonnestelsel. Aan het uiterlijk van de krater is af te leiden dat het inslagobject in verhouding tot Mimas vrij groot moet zijn geweest. Diverse scheuren in het maandlandschap indiceren dat de satelliet de botsing die de Herschell-krater veroorzaakte maar nét heeft overleefd. Ook de geulachtige structuren die in verschillende gebieden zichtbaar zijn, kunnen waarschijnlijk aan die inslag worden toegeschreven.
Andere oppervlaktestructuren zijn op Mimas verder nauwelijks te ontwaren, en liggen mogelijk bedolven onder een tapijt van miljoenen kraters. De maan toont – op dat
Rhea na – als geen ander wat astronomen bedoelen met ‘littekens van een kosmisch bombardement’.
Talloze kraters, waarvan vele met diameters van tientallen kilometers, bepalen het uiterlijk van Mimas. Opvallend is dat deze inslagstructuren naar de zuidpool toe kleiner in omvang worden. De reden hiervoor is onduidelijk, maar vermoedelijk is de maankorst hier recent ‘ververst’ of betrekkelijk laat gestold.
Het inwendige van Mimas bestaat vrijwel zeker voor een groot deel uit waterijs, en ook aan het oppervlak domineren bevroren stoffen waaronder water. Dit verklaart tevens de hoge
albedo van de maan.
De aanwezigheid van de frappante maan bij
Saturnus is vanaf aarde overigens misschien nog wel beter merkbaar aan het ringenstelsel van de gasreus. De verstorende werking van Mimas zorgt er namelijk voor dat deeltjes in een specifieke baan binnen dit ringenstelsel als het ware worden weggewerkt. Hierdoor blijft een gebied tussen de heldere A en de B-ringen, dat ook wel bekend staat als de Cassini-scheiding, vrij van materie.
| Mimas in cijfers |
| Gemiddelde diameter |
397 km |
| Oppervlakte |
490.000 km^2 |
| Massa |
3,84 × 10^19 kg |
| Gemiddelde dichtheid |
1,17 g/cm^3 |
| Zwaartekracht aan oppervlak |
0,077 m/s^2 |
| Gemiddelde afstand tot het centrum van Saturnus |
185.520 km |
| Omlooptijd |
22d 37u 5m |
| Rotatieperiode |
22d 37u 5m |
| Weerkaatsingsvermogen |
0,77 |
| Temperatuur aan oppervlak |
gem. 64 K |
| Databron: NASA |
|
Talloze kraters, waarvan vele met diameters van tientallen kilometers, bepalen het uiterlijk van Mimas. Opvallend is dat deze inslagstructuren naar de zuidpool toe kleiner in omvang worden. De reden hiervoor is onduidelijk, maar vermoedelijk is de maankorst hier recent ‘ververst’ of betrekkelijk laat gestold.